Özgür Ballı Aşkar Dergisi’nin 64. sayısına yazdı.

MAHVETTİN MATERYALİ

Serdar Tunçer’in ilk şiir kitabı. 1996 doğumlu Tunçer, yani 26 yaşında. İlk kitabı çıkarmak için doğru bir yaş gibi gözüküyor bana. Şu aralar yaşı çok daha küçük şairlerin aceleye getirilmiş kitaplarını görüyorum sıklıkla ama Mahvettin Mater­yali bu kategoride değil. Dosya bütünlüğüne ulaşmış Tunçer.

Kitap editörü Ozan Can Türkmen. Türkmen’i severim, şiir bilgisine, şiiri tanıyışı­na güvenirim. Tabiat Kitap yeni sayılabilecek bir yayınevi. Bu neşrettikleri üçün­cü kitap. Cihat Duman’ın kurduğu yayınevi olunca insan yaptığı işlere bakmak istiyor. Serdar’ın bu imkanı yakalaması beni bu kitabı okumaya iten sebeplerden biri oldu doğrusu.

Kitaba gelecek olursak, ithaftan başlamak isterim. Tunçer: “Dosyasını yayımla­yamadığı için şiiri bırakan yetenekli şairlere” diyor ithafında. Bu önemli. Üzü­lerek söylüyorum böyle gençler var. Ve hatta ilk kitabını çıkarmış, ikinci kitabı için yayınevi bulamamışlar da var. Kendi imkanları ile kitap yaptıkları zaman da bunun görünür olmamasından, dağıtıma girmemesinden korkuyor şairler. Bu fırsatla bunun önümüzdeki dönemlerde daha imkanlı hale gelmesini umduğumu söylemek isterim.

Kitabın sonundan, şiirlerin 2019-2021 yılları arasında yazılmış olduğunu anlı­yoruz. İki yıla yayılan şiirler ve yakın dönem şiirleri demek oluyor bu. Birinci tekilden ikinci tekile yazılan şiirler bunlar. Zaten “Bana Bak; Hata Gibi Duruyor” şiirinde kendisi de söylüyor şairin bu durumunu. “Bir asli ceza unsuru olarak/birinci tekilden ikinci tekile yazıyorum” (syf 17)

Anlatıcı şiirler bunlar. Anlatmayı seven, anlatmanın rahatlığına sığınan şiirler. Nerdeyse tüm kitap böyle ilerliyor. Zaten seçtiği şiir adları da anlatıma açık ol­duğunu gösteriyor. Kullandığı zamanlar da aynı şekilde. Bu anlatımın içinde bizi yer yer şaşırtan kırılmalar mevcut olsa da genelde sakin bir sesle devam ediyor. Kabullenmiş, farkında olmanın sakinliğiyle. İlk kitabı kurtarır bu. Kendi sesini oluşturması bakımından da kıymetli ama sonra yayımlayacağı kitap aynı sesi kal­dırır mı, emin değilim.

Başlıklar hariç şiirlerin tümü küçük harfle yazılmış. Benim de tüm kitaplarımda izlediğim bir yol bu. Harfin büyüğü küçüğü olmaz ama sesin olur bence. Bu deta­yı görmek hoşuma gitti, son dönemlerde şairlerin bu yolu tuttuğunu görüyorum, aynı yerdeyiz demek ki.

En sevdiğim şiirin bir bölümüyle Tunçer’e başarılar dileyeyim:

4. aramızdan vazgeçtim. (Hadi Baba Gene Yap- syf 23)